(1) فرآیند شارژ.
فرآیند انتقال بار به خازن (در نتیجه ذخیره بار الکتریکی و انرژی الکتریکی) به عنوان شارژ شناخته می شود. هنگامی که یک صفحه خازن به ترمینال مثبت منبع تغذیه و صفحه دیگر به ترمینال منفی وصل می شود، دو صفحه دارای مقادیر مساوی بارهای مخالف می شوند. پس از شارژ شدن، یک میدان الکتریکی بین دو صفحه خازن ایجاد می شود. فرآیند شارژ به طور موثر انرژی الکتریکی به دست آمده از منبع انرژی را در خازن ذخیره می کند.
(2) فرآیند تخلیه.
فرآیندی که طی آن یک خازن شارژ شده بار خود را از دست می دهد (با آزاد کردن بار و انرژی الکتریکی) به عنوان تخلیه شناخته می شود. به عنوان مثال، اگر دو پایانه یک خازن از طریق یک سیم رسانا به هم متصل شوند، بارهای روی پایانه ها یکدیگر را خنثی می کنند و باعث می شود خازن بار ذخیره شده و انرژی الکتریکی خود را آزاد کند. پس از تخلیه، میدان الکتریکی بین صفحات خازن از بین می رود و انرژی الکتریکی به اشکال دیگر انرژی تبدیل می شود.
تخلیه خود{0}}باتری به توانایی باتری در حفظ شارژ ذخیره شده خود در حالت مدار باز- اشاره دارد. مکانیسمهای تخلیه خود در باتریهای لیتیوم{4} را میتوان به طور کلی به دو دسته خود تخلیه فیزیکی و خود تخلیه شیمیایی دستهبندی کرد. سلول های باتری جداگانه از طریق اتصالات سری و موازی به ماژول ها مونتاژ می شوند. اگر نرخ تخلیه خود در بین سلولهای مجزا در یک ماژول سازگار نباشد، میتواند منجر به عدم تعادل ولتاژ در سلولهای داخلی پس از یک دوره ذخیرهسازی شود. در نتیجه، در طول چرخه های شارژ و دشارژ بعدی، برخی از سلول ها ممکن است به ولتاژ هدف خود برسند در حالی که برخی دیگر در ولتاژهای به طور قابل توجهی بالاتر یا پایین تر باقی می مانند. این تناقض میتواند منجر به شارژ بیش از حد یا تخلیه بیش از حد سلولهای منفرد شود{12}}حتی به طور بالقوه خطرات ایمنی را در پی داشته باشد{13}}و توانایی ماژول در حفظ تعادل ولتاژ را به چالش میکشد. بنابراین، تخلیه خودکار یک معیار عملکرد حیاتی برای خازنهای لیتیوم{16} است.